قفون یکی از زیباترین و کمتر شناختهشدهترین بازیهای ورق ایرانی است؛ ترکیبی از حافظه، تیمبازی و «خواندنِ» درست. این صفحه همه چیز را از صفر به سادهترین زبان یادت میدهد.
بهروش سنتی، در دست اول به هر بازیکن یک کارت داده میشود و هرکس بالاترین کارت را داشت (آس بالاترین) شروعکنندهٔ دست اول است. در برنامهٔ ما این انتخاب بهصورت تصویری و کاملاً تصادفی نشان داده میشود تا منصفانه بودنش را ببینی.
بهنوبت، هر بازیکن میتواند تعدادِ دستی را که تعهد میکند تیمش بگیرد «بخواند» — از حداقل ۷ تا حداکثر ۱۳ (که به آن شیت میگویند) — یا «پاس» کند. بالاترین خواننده حاکم میشود.
حاکم اولین کارت را میگذارد. هر کس باید خالِ زمینه را دنبال کند؛ اگر آن خال را ندارد، آزاد است هر کارتی (از جمله حکم) بگذارد. بالاترین کارتِ خالِ زمینه آن دست را میبَرد، مگر کسی حکم بازی کند که در آن صورت بالاترین حکم میبَرد. بهمحض اینکه تیمِ حاکم به تعدادِ خواندهاش برسد، دست تمام میشود و کارتهای باقیمانده شمرده نمیشوند.
| نتیجه | امتیاز |
|---|---|
| حاکم به خواندهاش رسید | تیم حاکم بهاندازهٔ خوانده امتیاز میگیرد |
| همهٔ دستها را گرفت (تمیز) | امتیازِ کاملِ دستها |
| شیت (۱۳) موفق | ۲۶ امتیاز |
| حاکم نرسید (سوخت) | حریف ۲ برابرِ خوانده میگیرد (شیتِ ناموفق: ۲۶ به حریف) |
حاکم تا زمانی که تیمش عقب نیفتاده، شروعکننده/خوانندهٔ دست بعد میمانَد. بهمحض اینکه تیمِ حریف از او جلو بزند، حقِ خواندن یک نفر پادساعتگرد (به نفرِ سمت راست) منتقل میشود و همینطور میچرخد.
دو حالت دارد: ۱۲ کارتی (با زمینِ چهارتایی) و ۱۳ کارتی (بدون زمین).
خواندنِ ۱۳ (همهٔ دستها). موفقیت در آن امتیاز دوبرابر میدهد و شکست در آن همان مقدار را به حریف میرساند.
حالتهایی که هیچ خالی حکم نیست و فقط ترتیب قدرتِ کارتها تغییر میکند؛ بالا توضیح داده شد.